Zilveren momenten: parlementaire toestemming voor het huwelijk van Willem-Alexander en Máxima

Het is dit jaar precies vijfentwintig jaar geleden dat Máxima haar intrede deed in Nederland. In de serie ‘Zilveren momenten‘ blikken we terug op gelegenheden die vijfentwintig jaar eerder plaatsvonden. Met vandaag: parlementaire toestemming voor het huwelijk van Willem-Alexander en Máxima.

Toen ik in 2011 ten huwelijk werd gevraagd door Leon, had hij kort daarvoor mijn hand gevraagd aan mijn vader. Hartstikke lief en attent natuurlijk, maar gelukkig ook volstrekt overbodig. Of je (schoon)vader het er nu mee eens is of niet: anno 2026 mag je trouwen met wie je wilt. Behálve als je in de lijn van troonopvolging staat. Dan moet het parlement nog altijd toestemming geven voor het huwelijk. Vraag je geen toestemming, dan word je naam geschrapt uit de lijn van troonopvolging.

Op 3 juli 2001 werd er in een Verenigde Vergadering van de Eerste en Tweede Kamer gestemd over het huwelijk van kroonprins Willem-Alexander en Máxima Zorreguieta. Voor de dag plaatsvond, had premier Wim Kok al meerdere kastanjes uit het vuur gehaald. Zo was de naturalisatie van Máxima al geregeld. Op 17 mei, haar verjaardag, kreeg ze het nederlanderschap cadeau. Ook was al besloten dat de vader van bruid, vanwege zijn betrokkenheid bij het Videla-regime, niet aanwezig zou zijn bij het huwelijk.

Máxima en de breuk

Mede door dit voorwerk werd er ruimschoots voor het huwelijk gestemd. Alleen de SP en GroenLinks gaven tegengas. Een vreugdedansje kon er helaas niet van af, want op 19 juni brak Máxima haar been in Zweden. De verloofde van de prins was daar aanwezig bij het 25-jarig huwelijk van het Zweedse Koningspaar. Tijdens een wandeling gleed ze uit op een natte rots, met een breuk in het rechterbeen als gevolg. Niet echt een droomintroductie bij de toute royale. Wat zal Máxima gebaald hebben!

Gelukkig kon ze met krukken en gips toch de Verenigde Vergadering van de Staten Generaal bijwonen. De prinses ging gekleed in een zachtroze broek van Natan een een felrood jasje van hetzelfde modehuis.

Wat we toen nog niet wisten, is dat ze ook een broek in dezelfde felrode stof had besteld. Toen Máxima het jasje in de jaren die volgden opnieuw droeg, was dat vaak in combinatie met broek nummer twee.

Op 22 juni, drie dagen na de beenbreuk, was Máxima overigens ook al in Den Haag. Dit keer voor een kennismaking met de Raad van State. Misschien had de toekomstige prinses wel een prachtig mantelpakje klaarhangen, maar met krukken is een broek natuurlijk wel net zo handig. De keuze viel op een witte blouse en zwarte broek. Heel keurig, heel veilig, heel praktisch en als je het mij vraagt ook gewoon mooi. Ik zal binnenkort wel een keer een blogje schrijven over de witte blouse, want deze heeft ze heel vaak gedragen in de beginjaren.

Meer zilveren momenten terugzien?

Eerder schreef ik over Máxima’s aanwezigheid bij het huwelijk van Constantijn en Laurentien.