In de tuin van Paleis Noordeinde staat een statig gebouw, waarin het privé-archief van de Oranjes is ondergebracht. In de serie ‘Uit het archief’ leggen we bijzondere stukken onder de loep. Met vandaag: tassen van Juliana en Beatrix.
In de tijd van koningin Juliana en een jonge prinses Beatrix was er weinig aandacht voor koninklijke mode. Men zag heus wel of de majesteiten en hoogheden goed gekleed waren of niet, maar veel details sneeuwden ook onder. Dat Margriet positiekleding droeg van Beatrix bijvoorbeeld, of dat er weer een nieuwe designertas aan een koninklijke tas was toegevoegd. Door de serie over het Koninklijk Huisarchief word ik bij ieder deel weer uitgedaagd om de verhalen met terugwerkende kracht te achterhalen. Zo ook bij de groen-rode tas van Juliana, die recent aan het online archief werd toegevoegd.
Laten we eerst eens kijken hoe het kleinood eruit ziet. Het gaat om een handtas van groen-rood fluweel in pijlvorm. Hiertussen zijn stroken van bruin leer te zien, waarmee ook de randen en de twee handvatten zijn afgewerkt. De tas wordt gesloten met een goudkleurige gesp. Hoewel ik al heel wat uurtjes heb doorgebracht in de archieven, heb ik nog geen beelden kunnen vinden van Juliana met de tas. Dat hij in haar bezit was, weten we alleen door het Koninklijk Huisarchief. Maar ik moet de jaren 1962 tot 1969 nog doorspitten, dus wie weet!
Het waren niet zomaar tassen die Juliana bij zich had
Nu vraag je je misschiena af: waarom heeft Josine deze tas dan uitgekozen? Waarom verdient hij een plekje in de spotlights? Omdat de maakster ervan een intrigerend levensverhaal heeft en dit niet zomaar een tas is. Aan de binnenzijde prijkt een labeltje van Roberta di Camerino. Dit modehuis was het levenswerk van Giuliana Coen Camerino, een Italiaanse ontwerpsterI met Joodse roots. In de jaren veertig werd zij gezien als een vernieuwer binnen het modevak. Ze verwierf faam met haar tassen van rood, groen en blauw fluweel, die werden voorzien van goudkleurige gespen. Grace Kelly, Liz Taylor: alle grote sterren wilden met de it-tassen van Roberta di Camerino gezien worden.
Voor het ontwerpen liet Giuliana zich inspireren door Venetië. Het fluweel werd gemaakt op weefgetouwen die tot die tijd alleen gebruikt waren voor de inrichting van kerken. De sluitingen werden gemaakt door koperexperts die aan gondels werkten. De dunne strookjes leer waarmee de tassen werden afgewerkt, waren in die tijd eveneens een noviteit.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog vluchtte Giuliana vanwege haar Joodse roots naar Zwitserland. Daar ontwierp ze talloze tassen. Toen ze in 1945 weer terugkeerde naar Italië, bood ze achtergestelde meisjes een baan. Het modehuis bleef floreren. In 2008 verkocht Giuliana haar label, in 2010 overleed ze in Venetië.
Ik heb het sterke vermoeden dat koningin Juliana meerdere tassen van Roberta di Camerino had. Een tweelingzusje van onderstaand model heb ik op internet nog niet terug kunnen vinden, maar dat is niet zo vreemd. Veel tassen hadden een beperkte of zelfs eenmalige oplage.
Bijzondere tassen van prinses Beatrix
Door naar prinses Beatrix, want zij had in haar jonge jaren ook vaak een bijzondere tas bij zich. Zo maakte zij rond haar verloving en huwelijk gebruik van een tas van krokodillenleer. Vandaag de dag vinden we dat not done, maar in de fifties en sixties hoorde je er helemaal bij als je een tas had van dit materiaal. Wie veel geld had, droeg een glimmend exemplaar. Hiervoor moest het leer intensief gepolijst worden met agaatsteen. Deze techniek perste de poriën dicht, waardoor de schubben op het leer extra goed uitkwamen. Ook prinses Beatrix deed met deze trend mee, getuigt onderstaande foto.
Op websites met vintage mode kom je de krokodillentassen uit deze vervlogen tijd nog volop tegen. Hopelijk komt het exemplaar van prinses Beatrix binnenkort online op de website van het Koninklijk Huisarchief. Ik ben heel benieuwd naar de herkomst.
Op mijn laptop heb ik nog een map vol bijzondere tassen van prinses Beatrix staan. Wordt vervolgd!
