Op de website van het Koninklijk Huisarchief word je bijgepraat over de spullen die de Oranjes door de eeuwen heen bij elkaar gesprokkeld hebben. De komende tijd leggen we enkele topstukken onder de loep, met vandaag: de bruidsjurk van prinses Beatrix.
Op internet zijn prachtige foto’s te vinden van de trouwdag van Beatrix en Claus. Hoewel er vrij weinig kleurenfoto’s zijn uit de jaren zestig, kunnen we de grote dag van onze oudvorstin in rijke kleurenpaletten herbeleven. Dat is fijn, maar een haarscherpe foto van de bruidsjurk stond nog altijd op mijn verlanglijstje.
Gelukkig is de bruidsjurk van de prinses inmiddels uitgebreid te bewonderen op de website van het Koninklijk Huisarchief. Het valt me op dat in de caption het Huis Staron wordt genoemd als het creatieve brein achter de creatie. Voor wie die naam niets zegt: modehuis Staron uit Saint-Étienne was decennialang de stille kracht achter de Parijse haute couture. In de jaren vijftig en zestig gold de fabrikant als dé specialist in innovatieve zijde. Door zijde te mengen met wol of kunstvezels, ontstonden er revolutionaire, stevige stoffen. Ontwerpers als Balenciaga en Dior grepen deze materialen dankbaar aan voor hun sculpturale jurken. Zonder het technische vernuft van Staron hadden hun iconische ontwerpen nooit die beroemde, strakke vorm gekregen. Prinses Beatrix klopte dus niet zomaar ergens aan voor haar bruidsjurk.
Wie maakte de bruidsjurk van Beatrix nu echt?
Toch wordt overal Maison Linette genoemd als de ontwerper van de jurk. Hoe zit dat dan? De website van het Koninklijk Huisarchief maakt duidelijk Staron verantwoordelijk was voor de stof en het ontwerp. Maison Linette voor de verdere uitvoering. Dit was een gebruikelijke manier van werken in de jaren zestig. Theresia Vreugdenhil kocht ook stoffen en patronen bij modehuis Chanel, om in Nederland mantelpakjes op maat te kunnen maken voor haar klanten. Het idee dat er een Parijs’ pakje besteld kon worden zónder verre reis, sprak erg aan. In het geval van Beatrix’ bruidsjurk werd de stof met het bijbehorende patroon afgeleverd in Den Bosch, waar Maison Linette er een perfect passende jurk van maakte. De creatie bestaat uit twee delen. Het strakke lijfje met driekwart mouw valt op de taille uiteen in een sleep van vijf meter over een nauwe rok.
“Bijzonder zijn de motieven van arabesken op de stof, verkregen door het uittrekken van kleine draadjes uit het satijn, waardoor het effect van fluweel ontstaat. De arabesken, ontworpen door tekenaars van het huis Staron in St. Etienne in Frankrijk, zijn geïnspireerd op de diadeem die zij op deze dag draagt.”
Ook op de sleep zijn de arabesken zichtbaar. Op de foto’s van het Koninklijk Huisarchief is dat goed te zien.
En last but not least laten de nieuwe foto’s ook zien hoe het patroon van het bovenlijfje in elkaar zit.
Benieuwd wat er in het volgende deel aan bod komt? Als je denkt aan een jurk die heel typerend is voor de jaren ’60, zit je warm. Wordt vervolgd!
We hadden nog maar net televisie, of keken nog bij mijn inwonende oma die al 1e een TV had. Mijn moeder was in tranen bij deze beelden, terwijl mijn vader niets moest hebben van alle koningshuisgedoe 😄😄. Prachtige jurk. Stond haar geweldig. Wat Roos zegt over combi mouwlengte- handschoen is verhelderend waarom het zo ‘dichtgetimmerd’ oogt inderdaad.
Wat een prachtige foto’s, de details zijn zo goed te zien!
Wat een fantastische foto’s; het werd wel eens tijd dat het Koninklijk Huisarchief deze bruidsjurk in het licht plaatste.
Wat opvalt:
Het halsje is prachtig, niet rond maar bijna vierkant afgerond.
De aandacht die is gegeven aan de arabesken van het te dragen diadeem.
De loepzuivere pasvorm met die prachtige naden op het lijfje.
Niet mooi: die veel te lange witte handschoenen. De regel is: hoe korter de mouw, hoe langer de handschoen, dit is te dichtgetimmerd. Ik vind ze ook te ruim zitten; het hadden dan in ieder geval strak zittende glacé’s moeten zijn.