Inmiddels verleden tijd: Máxima’s slagroomtoeven

Tegenwoordig kunnen we haar uittekenen met een relevé, maar twintig jaar terug ging Máxima’s voorkeur uit naar een heel andere hoeden: de slagroomtoeven.

Twintig jaar lang kocht Máxima het overgrote deel van haar hoeden bij de Belgische modiste Fabienne Delvigne. Vlak voor de coronaperiode kwam er een kink in de kabel, en heel eerlijk? Ik vind dat jammer. De haardecoraties van Máxima’s kamenier zijn alleraardigst en de druppelhoedjes van Philip Treacy ook, maar de echte verrassingen kwamen toch uit de hoek van Delvigne. Als geen ander wist – en weet – de Brusselse modiste te spelen met materialen en formaten. Om de drie, vier jaar dook er bij Máxima dan ook een compleet nieuw type hoed op. Van 2006 tot 2009 was dat de slagroomtoef. Natuurlijk is dit geen officiële benaming, maar je hebt er ongetwijfeld gelijk een idee bij. Luchtige stro, gedrapeerd in de vorm van een toef romige slagroom.

Overdosis? Máxima’s slagroomtoeven x 10

Omdat Máxima op een gegeven moment wel tien slagroomtoeven in haar bezit had, werd er flink gemopperd. We hadden last van een overdosis slagroom op Máximaiscool, zoals de website toen nog heette (hahaha). Nu we twintig jaar verder zijn is het model ook volledig uit de mode, maar deze blog doet me wel terugverlangen naar de tijd van Delvigne. Ik wil weer geprikkeld worden op hoedengebied. Me verbazen over formaten, vormen en materialen. Nu maar hopen dat de twee elkaar, vijf jaar na de breuk, weer weten te vinden.